Boy on the Train.
Een korte ontmoeting in een trein door Myanmar, en een vraag die me nooit heeft losgelaten.
In 2014 kreeg ik de zeldzame kans om door Myanmar te reizen. Na jaren van afzondering begon het land zich voorzichtig open te stellen voor reizigers. Het was een bijzonder moment. Myanmar stond aan de vooravond van verandering, tussen een streng gecontroleerd verleden en een hoopvolle maar onzekere toekomst. Ik zag een land in beweging, rijk aan cultuur en tegelijk zoekend naar wat komen zou.
Tijdens deze reis maakte ik drie foto's die veel voor me betekenen. Op de belangrijkste foto zit een jonge jongen op de vloer bij de open deur van een trein. Aan hem was te zien dat het leven niet gemakkelijk was geweest, maar in zijn ogen zag ik verwondering en verlegenheid. De trein was zijn thuis. Hij bleef zitten terwijl reizigers in- en uitstapten en hun weg vervolgden. Af en toe gaf iemand hem iets te eten of te drinken.
Ik wilde meer over hem weten en vroeg het aan iemand in de trein. Hij bleek een weesjongen die in de trein woonde. Iedereen kende hem, maar niemand kende hem echt. Hij sprak niet en niemand wist hoe hij heette. Het treinpersoneel liet hem met rust en vroeg niet om een kaartje. Op het station waar ik uitstapte, maakte ik nog twee foto's. Ik probeerde iets meer van zijn verhaal vast te leggen.
Sinds mijn vertrek uit Myanmar denk ik nog vaak aan die jongen. Waar zou hij nu zijn? Hoe zou het met hem gaan? De foto's herinneren me aan het korte moment dat we deelden. In hem zag ik dezelfde kracht en vriendelijkheid die ik bij veel mensen daar tegenkwam. Samenleven en elkaar helpen met wat er voorhanden is.
Dit verhaal gaat niet alleen over een jongen in een trein. Het gaat over alle verhalen die ongezien blijven. Hij was niet de eerste weesjongen op straat en zal ook niet de laatste zijn. Ik kan alleen hopen dat zijn leven sindsdien beter is geworden. Zijn stille verhaal herinnert me eraan aandacht te hebben voor de mensen om ons heen en te beseffen dat ieder persoon een verhaal heeft.
